مقدمه: استئوپروز یک بیماری متابولیک استخوان است که با توده استخوانی اندک بر هم ریختگی ریز ساختارهای بافت استخوانی همراه بوده و با افزایش شکنندگی استخوان و در نهایت به افزایش شکستگی آن منجر می شود. هدف از این پژوهش، بررسی کارآیی معیارهای گزینشی بالینی در شناسایی بیماران در معرض خطر استئوپروز بوده است.مواد و روش ها: در این تحقیق که از طریق نمونه گیری آسان برروی 250 نفر از افراد مراجعه کننده به مرکز تست سنجش تراکم استخوانی شیراز انجام گردیده است. ابزار گردآوری داده ها فرم پرسشنامه دو قسمتی حاوی اطلاعات دموگرافیک و اطلاعات مورد نظر جهت جمع آوری و محاسبه سیستم های گزینشی بالینی بوده است و در نهایت پیش از جمع آوری نتایج تست سنجش تراکم استخوانی، ارتباط بین معیارهای گزینشی بالینی با تست سنجش تراکم استخوانی، کارآیی این سیستم ها در تشخیص بیماران در معرض خطر استئوپروز مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: براساس نتایج به دست آمده مشخص گردید که تست سنجش تراکم استخوانی ناحیه هیپ 19.2 درصد و در ناحیه لومبوساکرال 12.6 درصد افراد دارای استئوپروز بوده و نیاز به بررسی داشته و یا دارای تست نرمال بوده اند. در بررسی سیستم های گزینشی  42.5درصد افراد معیار ORIO،78.6 از معیار NOF، ٪70 از BWC، 38.4 از آزمون ABONE و 60.6 درصد از score نیاز به بررسی بیشتر جهت تشخیص استئوپروز داشتند. همچنین حساسیت ویژگی و ارزش اخباری مثبت بدست آمده از آزمونها نشان دهنده حساسیت بالای معیار BWC و ویژگی بالای معیار NOF در شناسایی افراد بیمار و سالم بوده است. ارزش اخباری مثبت و منفی آزمونها از 25.7 تا 80 متغیر بود.نتیجه گیری و توصیه ها: از مجموع اطلاعات به دست آمده می توان نتیجه گرفت که سیستمهای گزینشی بالینی می تواند در شناسایی بیماران در معرض خطر کمک کننده بوده و خصوصا استفاده از آن در تصمیم گیری بالینی امکان شناسایی موثر و غربالگری مناسب این بیماران را فراهم خواهد نمود اما با توجه به پایین تر بودن میزان امید به زندگی در کشورمان به نظر می رسد که معیارهای مذکور در بعضی از مجموعه های به دست آمده نیاز به بازبینی دارد، اما با وجود تمامی موارد می توان بیان نمود که استفاده از این سیستمها در شناسایی زودرس بیماران دارای کاهش توده استخوانی مد نظر بوده و می تواند در شناسایی زودرس بیماران با یک روش غیر تهاجمی با هزینه کم موثر قرار گیرد.